درسهایی از کتاب مقدس

 بخش اول: پیدایش زمین

خدا هم دنیا را با نظم خلق کرد تا مخلوقاتی که در ان زنده گی می کنند آرامش اشته باشند و به آرامی زندگی کنند.برعلاوه پیش از انکه خدا خلقت را شروع کند و به زمین نظم و ترتیب بدهد، روی زمین را تاریکی پوشانده بود، در روی زمین روشنی وجود نداشت. خدا بخاطر روشن ساختن زمین نور را خلق کرد. در انجیل می خوانیم که «همه چیز بوسیلۀ او هستی یافت و بدون او چیزی آفریده نشد. زندگی از او بوجود آمد و آن زندگی نور آدمیان بود.» (یوحنا۱: ۵)

و باز درآیتهای سوم تا پنجم فصل اول کتاب پیدایش میخوانیم: « و خدا گفت: «روشنایی بشود.» و روشنایی شد. و خدا روشنایی را دید که نیکوست و خدا روشنایی را روز نامید و تاریکی را شب نامید. و شام بود و صبح بود، روزی اول.» و خدا گفت: روشنای بشود. و روشنایی شد. خدا گفت و شد. در این جا می بینیم که «گفت» یعنی سخن و یا کلمۀ خدا چقدر با قدرت است. معلوم میشود که تمام قدرت خدا در کلمۀ او خلاصه شده است. کلمۀ خدا اراده کرد و شد. کلمۀ خدا اراده کرد که روشنایی شود، فوراً روشنایی شد. عیسی مسیح این کلمهُ با قدرت خداست که تمام قدرت خدا در او خلاصه شده است. در انجیل مقدس عیسی مسیح به این ترتیب معرفی میشود: «در ازل کلام بود. . . . . از ازل کلام با خدا بود. . . . . کلام جسم گشته در میان ما جای گرفت.» ما و شما عیسی مسیح را کلمت اﷲ هم می گوییم. کلمت اﷲ یعنی کلمۀ خدا. خدا توسط این کلمه جهان هستی را خلق کرد.این کلمه جسم انسانی پوشید که ما او را به نام عیسی مسیح میشناسیم و در بین ما جای گرفت. خدا بی نظمی را از بین برد و روز و شب را بوجود آورد. تا دنیا نظم داشته باشد. در آخر هر روز وقتیکه خدا بطرف خلقت خود دید، چون خلقتش کامل و بسیار خوب بود از آن خوشش آمد.

نوشته غفوری

ادامه در شماره آینده