خانه
خدا درکجا است
طبق عادت ازداخل تکسی
به ازدحام موترها و بیروبارسرکها نگاه میکردم.موتر
تکسی بدون حرکت ایستاده و منتظر است تا چه وقت یک قدم جلوتر برود. دریوربا
راحتی روی سیت اش تکیه کرده و غرق در چرت و فکر خودش است.هردوی ما به آهنگ
ازاحمد ظاهر گوش میدهیم. دریور مثل اینکه همصدا با احمد ظاهر غزل مولانا را
زمزمه میکند که: ای قوم به حج رفته کجایید کجایید؟ معشوق (خدا) همین جاست
بیایید بیایید!
خدا کجاست؟ خانه خدا کجاست؟ مردم ازادیان متفاوت در هرگوشه و کنار دنیا
برای خودشان معابد و مکانهای مقدس ساخته اند. آنها باور دارند که با انجام
مراسم مخصوص میتوانند حضور خدا را در چنین جای های مقدس احساس کنند. و
بعداً خدا آنها را برکت خواهد داد و دعای شانرا خواهد شنید. بودیست ها
جایهای مقدس خودرادارند،
مسلمانان ازخود را وبعضی مسیحیان به شهر واتیکان روم برای زیارت میروند.
ولی من و شما کجا باید برویم؟
خانه خدا
در زمان عهد عتیق (قبل از میلاد مسیح)، خانه خدا برای یهودیان یک مکان
بسیار مهم و مقدس بود. وقتی خدا، بر کوه سینا با موسی سخن میگفت، به او
فرمود که باید یک خیمۀ مخصوص
بسازد تا اسراییلیان آنجا برای گناهان شان قربانی بگذرانند و همچنان خدا را
در آنجا ملاقات کنند. جالب است، که خانۀ خدا یک خیمه بود، خانه خدا قابل
حمل و نقل بود ومحدود به یک مکان خاص نبود.
بعد از آنکه قوم اسراییل به کنعان (اسراییل امروزی) داخل شدند، داود پادشاه
تپۀ را بنام "کوه صهیون" انتخاب کرد تا در آنجا عبادتگاهی بسازد. آن تپه در
شهر اورشلیم (بنیاد صلح) موقعیت داشت که این شهر در زمان داود یعنی بیش از
سه هزار سال پیش پایتخت اسراییل بود.
سلیمان پسر داود، عبادتگاه اورشلیم را ساخت که بسیارپرجلال بود و
خدا درآنجا انسان راملاقات میکرد.
ولی با وصف اینهم، سلیمان از خود پرسید که: "آیا خدا برروی زمین زندگی
میکند؟" بهرحال، آن عبادتگاه به مرکزعبادت یهودیان مبدل گردید. درآنجا
آفریدگارعالم، انسان را ملاقات میکرد. خدا در آنجا حضور داشت و یهودیان با
خدا دیدار داشتند. بعداً بابلی ها آن عبادتگاه را ویران کردند. سالها گذشت
و در زمان عزرا یهودیان عبادتگاه شانرا از سر آباد کردند. در زمان عیسی
مسیح، هیرودیس، پادشاه آن زمان عبادتگاه را بازسازی کرد تا بیشتر رونق دینی
پیدا کند.
ولی حتی در زمان عهد عتیق، پیامبران هشدار میدادند که مردم نباید به این
عبادتگاه توکل بیجا نمایند. مردم مراسم دینی شانرا با دقت انجام میدادند
ولی درعین حال بر مسکینان ظلم میکردند. آنها دستهایشان را که بخون بیچارگان
آغشته بود، به دعا بلند میکردند. از طریق این نبوتها خدا اشاره میکرد که چه
میخواهد با شهر اورشلیم و آن مملکت بنماید. خدا فرمود که یکروز مردم از
هرقوم و زبان به عبادتگاه خواهند آمد و "جلال خدا، زمین را پُر خواهد کرد."
وقتی عبادتگاه اولی ویران شد، یهودیان باور داشتند که دیر یا زود خدا به
اورشلیم برخواهد گشت و اورشلیم به شهر حقیقت مبدل خواهد شد. مردم هرسال
یکبار به اورشلیم برای برگزاری عید می آمدند و در آن ایام بیاد می آوردند
که خدا اسرایلیان را ازبردگی در مصر نجات داده بود. آنها در آرزوی "زمان
نوین" بودند، یعنی دورانی که مسیح وارد اورشلیم شده، استقلال اسراییل را
گرفته و حکومت خودش را بنا نماید.
عیسی ظهور کرد
عیسی "عمانوییل" خوانده شد، یعنی خدا با ما. اواعلام کرد که گناهان مردم
بدون اجرای مراسم عبادتگاه، بخشیده میشوند. یکی از روزها یک زن سامری از
عیسی پرسید که" خدا را در کجا باید بپرستیم."
عیسی به او جواب داد: " که پرستندگان حقیقی خدا در روح و در حقیقت
میپرستند، و خدا در طلب چنین پرستندگان است."
هرجاییکه عیسی میرفت، اوقسمی سخن میگفت وعمل میکردکه گویا الوهیت در وجود
او کاملاً نمایان بود، نه در عبادتگاه. بلآخره روزی فرارسید که عیسی وارد
اورشلیم شد و مردم ازاومثل پادشاه استقبال کردند، چون او از نسل داود بود و
حق داشت پادشاه اسراییل شود. آیا او همان مسیح موعود بود که پادشاهی داود
را دوباره برقرار مینمود؟ دو صد سال قبل از آن، یک مرد مبار ا هوا
مکبی بعله مجاوزین
سوریه
قیام کرد. پادشاه سوریه به اسراییل حمله کرد، عبادتگاه مقدس را بیحرمت ساخت
وروز سبت یعنی روز عبادت یهودیان را منع کرده بود. ولی این قیام مکابی زیاد
دوام نداشت. اما آیا عیسی همان مسیح موعود بود که استقلال یهودیان را گرفته
آنها را سرفراز خواهد ساخت؟ مردم چیز عجیبی را در عیسی میدیدند. در حالیکه
یک پادشاه می بایست با شکوه و جلال، همراه با سپاه و لشکر مسلح با شمشیر و
نیزه، با غرور داخل یک شهر میشد، ولی عیسی چنین نکرد. او با تمام شکسته
نفسی و ملایمت، سوار به یک کره خر وارد اورشلیم شد. عیسی نمی خواست قیام
مسلحانه کند، او نمی خواست دست به خشونت و کشتار بزند. او با شمشیر نیآمد
بلکه با کمال فروتنی و ندای صلح.
عیسی به عبادتگاه داخل شد، در آنجا رهبران دینی و روحانیون مراسم دینی
شانرا با نهایت ریاکاری و خیانت انجام میدادند وحتی از قوانین و سیستم های
مذهبی خود سوءاستفاده میکردند. عیسی فرمود: " خدا خانه اش را خانۀ عبادت
ملتها نامیده است ولی روحانیون آنرا به کمینگاه دزدان مبدل کرده اند"
(مرقس 11: 17)
منظور خدا از عبادتگاه این بود که آنجا نوری باشد برای سایر ملتها تا
غیریهودیان خدا را بشناسند. صحن بیرونی عبادتگاه که برای ملتهای غیریهودی
مقرر شده بود، حالا به بازار خرید و فروش مبدل گشته بود. عیسی با دیدن این
بی انصافی، فرمود:
»این
عبادتگاه را ویران کنید و من آنرا در سه روزآباد خواهم کرد.«
(یوحنا 2: 19)
درآن زمان مردم تعجب کردند، ولی ما امروز میدانیم که عیسی به وجود خودش
اشاره میکرد. یعنی اینکه خدا دیگر در عبادتگاهی ساخته شده از سنگ و کلوخ
ساکن نمی شود. عیسی خودش خانۀ خداست. وجود عیسی آن جای است که خدا، انسان
را در آنجا ملاقات میکند و انسان خدا را در آنجا میبیند. وجود عیسی آن جایی
است که ما رحمت و بخشش گناهان خود را می یابیم.
عیسی پس از رستاخیزیش از مردگان، به آسمان صعود کرد. آیا این به آن معناست
که عبادتگاه خدا به آسمان رفته است؟ آیا این به معنای آن است که مسیحیان
عبادتگاهی ندارند؟ آیا هیچ جای دیگری نیست که ما خدا را در آنجا ملاقات
کنیم؟
شما عبادتگاه خدا هستید!
عیسی قبل از صعودش به آسمان، به شاگردانش چنین فرمود:»
سلام بر شما باد! همان طور که پدر مرا فرستاد من نیز شما را میفرستم
روح القدس را بیابید...
«(یوحنا 20: 21 و 22). درروزعید پنتیکاست، وقتی یهودیان از سراسر دنیا در
اورشلیم جمع شده بودند، روح القدس بر گروهی از مسیحیان نازل شد. همانطوریکه
جلال خدا عبادتگاه را پُر کرد، حالا جلال خدا بر پیروان عیسی قرار گرفت.
پیش از آنکه در سال هفتاد میلادی عساکر امپراتوری روم عبادتگاه اورشلیم را
برای همیشه ویران کنند، پولس رسول چنین نوشت:
«آیا
نمی دانید که بدن شما خانۀ روح القدس است که خداوند به شما بخشیده در شما
ساکن است؟«(
اول قرنتیان6: 19).
طی سه صد سال اول، در حالیکه مسیحیت رشد میکرد، مسیحیان عبادتگاهی خاصی
نداشتند. در ابتدا آنها در کنیسه ها جمع میشدند ولی یهودیان آنها را از
کنیسه هایشان بیرون راندند. بعداً مسیحیان در خانه های یکدیگر برای عبادت و
دعا و تعلیم گرد هم می آمدند. اما در قرن شش میلادی، وقتی کلیسا با دولت
پیوند خورد، رهبرای مسیحی شروع کردند به بنای ساختمانهای بزرگ که بنام "کته
درال" یاد میشوند. آیا این بناهای غولپیکر برای جلال خدا بودند؟ یکی از این
ساختمانها بنام "صوفیه" بود که در شهر استامبول ترکیه موقعیت داشت و برای
هزار سال بزرگترین بنای مسیحی بشمار میرفت (بعدها مسلمانان آن را به مسجد
تبدیل کردند). سپس اتاترک، آن بنا را موزیم ساخت و تا امروز یک جای توریستی
و دیدنی است. در این سالهای اخیر، مخصوصاً در ایالات متحده امریکا، مسیحیان
بناهای بزرگ میسازند که بسیار جلب توجه میکند.
ولی سوال این است: جلال خدا در کجاست؟ حضور خدا در کجاست؟ آیا خدا در
ساختمانها زندگی میکند یا در وجود انسانها؟ هرقدر به ساختمان های مسیحی
توجه میکنیم متوجه میشویم که در آنجا یک نوع فساد هم رخ میدهد.
ما به حیث کسانیکه عیسی را چون مسیح پذیرفته ایم و پیرو شده ایم، ما باید
منزلگاه خدا باشیم. خدا باید در وجود ما دیده شود. هرجاییکه میرویم،
افغانستان، پاکستان، هندوستان و یا اروپا، باید مردم، خدا را در وجود ما
بتوانند ببینند.
هزاران مسجد در شرق میانه ساخته شده اند و هرکس در دو قدمی اش میتواند برای
دعا وارد مسجدی شود. ولی سوال مهم این است که: آیا هرکس به همین اندازه به
خدا نزدیک است؟ آیا انجیل فیض خدا هم در دو قدمی هرانسان قرار دارد؟ به
عبارۀ دیگر، آیا ما همچون پیروان مسیح، واقعاً منزلگاه خدا هستیم؟ آیا
فامیل و همسایگان ما خدا را در وجود ما می بینند؟
بزرگترین اشتباه مسیحیان این است که آنها همیشه به دنبال گرفتن برکت خدا
بوده اند، بجای آنکه باعث برکت دیگران شوند. در حالیکه مسیحیان باید کانال
برکت باشند تا سایر مردم دنیا از آنها برکت ببرند. هرقدر بیشتر به فکر خود
میشویم، به همان اندازه دیگران را فراموش میکنیم و از خواست خدا دور
میشویم. دروازۀ ایمان ما باید بسوی بیرون باز باشد. زندگی ما بحیث فرزندان
خدا، باید در خدمت انسان باشد نه صرف در خدمت خود ما.
خوب است این سوالها را از خود بپرسیم: آیا فامیل من حضور خدا را در وجود من
می بینند؟ آیا خانۀ من بنای صلح است؟ آیا همسایۀ من چیزی در بارۀ بخشش
گناهانش میداند؟ آیا من در این باره با او صحبت کرده ام؟ وقتی دوستان و یا
فامیل ام به زندگی و وجودم نگاه میکنند، چه را در من می بینند؟
